PS: Xikoya real voqealarga asoslangan holda yozildi. Muallif xikoyani hayotda insonlardan eshitganlarini baddiy so'zlar asosida yozdi.Xikoya ayol nomidan yozilgan.
____________________
Oʻgʻlim va uning mashinasi ovozi darvoza ortidan uzoqlashgach, uydagi shovqin-suron oʻrnini gʻalati, havoda muallaq turgandek ogʻir bir sokinlik egalladi. Uzoq qishloqdan kelgan qarindoshlarimizni poyezdga ulgurishlari uchun togʻ yoʻli orqali olib ketishga toʻgʻri keldi. Oʻgʻlim ketish oldidan: "Oyijon, yoʻl olis, togʻli hududda kechasi yurish qiyin, ertalab tongda qaytaman. Davron sizga qarashib yuboradi, uydan xavotir olmang", deb tayinlagandi. Soat millari esa allaqachon tungi ikkidan oshganini koʻrsatardi.Men mehmonxonadagi chiroqlarni oʻchirib, oshxonaga oʻtdim. Ustimdagi toʻq qizil shoyi koʻylak tanamga yoqimli tegib turar, ammo ichimda toʻsatdan uygʻongan gʻalati hayajonni bosolmasdi. Koʻzgudagi aksimga qaradim. Yoshim qirqqa yaqinlashayotgan boʻlsa-da, bugun oʻzimni har qachongidan ham jozibali, nafis his qilayotgandim. Sochlarim yelkamga parishon toʻkilgan, koʻzlarimda esa uzoq yillik yolgʻizlikdan keyingi yashirin bir tashnalik bor edi.Eshik tirqishidan qadam tovushlari eshitildi. Bu Davron edi. Oʻgʻlimning eng yaqin doʻsti. U haqiqatan ham mehmondorchilikdan soʻng hovli va idish-tovoqlarni yigʻishtirishga yordam berish uchun qolgan edi. Davron oshxona boʻsagʻasida toʻxtadi. Egnidagi oq koʻylagining yuqori tugmalari yechilgan, nigohlari esa odatdagidek samimiy ukalarcha emas, balki juda oʻtkir, jiddiy va erkaklarga xos edi.— Lola opa, charchadingiz. Qoʻying, qolgan idishlarni oʻzim yigʻishtirib yuboraman, — dedi u past va biroz boʻgʻiq ovozda.U menga yaqinlashdi. Shunchalik yaqinki, men uning yosh, baquvvat tanasidan taralayotgan taftni va oʻziga xos atir hidini sezdim. Men unga qarshilik qilgandek boʻlib, qoʻlimdagi billur qadahlarni patnisga qoʻymoqchi boʻldim. Shu mahall barmoqlarimiz bir-biriga mahkam tegib ketdi.Tanamdan goʻyo kuchli tok urib oʻtgandek boʻldi. Koʻp yillardan beri erimdan koʻrmagan, unutib yuborganim oʻsha gʻalati tuygʻu vujudimni titratib yubordi. Qoʻllarim qaltirab, qadahlardan biri gilam ustiga sirgʻalib tushdi, xayriyatki, sinmadi.Ikkalamiz ham bir vaqtda qadahni olish uchun engashdik. Shunda yuzlarimiz bir-biriga juda yaqin keldi. Men uning issiq va tezlashgan nafasini yuzimda his qildim. Davron qadahni qoʻliga oldi, lekin oʻrnidan turishga yoki qoʻlimni qoʻyib yuborishga shoshilmadi. Uning koʻzlari toʻgʻri mening lablarimga va koʻylagimning yoqasidan koʻrinib turgan nozik boʻynimga qadalgandi.— Davron... — pichirladim men. Oʻz ovozimni oʻzim taniyolmadim, u juda ojiz va iltijomuz chiqdi. Bu "toʻxta" deganimi yoki "oʻgʻlim kelguncha ulguraylik" degan istakmi, buni oʻzim ham bilmasdim.U sekin oʻrnidan turib, qoʻlimdan ushladi. Uning kaftlari issiq va qatʼiyatli edi.— Siz juda goʻzalsiz, Lola opa. Men ancha vaqtdan beri, oʻgʻlingiz bilmagan holda, faqat sizni oʻylayman, — dedi u koʻzlarimning tub-tubiga tikilib.Mening ichimda jamiyat qoidalari, yosh farqi va oʻgʻlim yoʻldan qaytib kelishi mumkinligi haqidagi xavotirlar gumburlab urildi, ammo tanam butunlay unga taslim boʻlishni istayotgandi. Men ortga chekinmoqchi boʻldim, lekin orqamda oshxona stoli turardi. Davron bir qadam oldinga bosdi va biz oʻrtasidagi masofa butunlay yoʻqoldi...
Davronning yaqinligi meni butunlay esankiratib qoʻygandi. Orqamda oshxona stoli, roʻparamda esa yosh va ehtirosli yigit. U sekin qoʻllarini belimga qoʻydi, shoyi mato ostidan uning barmoqlari haroratini aniq his qildim. Men uning koʻkragiga kaftlarimni tirab, oxirgi marta hushyorlikka chorlashga urindim.— Davron, toʻxta... Oʻgʻlim tongda qaytadi, — dedim pichirlab, koʻzlarimni uning oʻtkir nigohidan olib qochishga urinib. — Agar bu narsa hozir sodir boʻlsa, biz keyin bir-birimizning koʻzimizga qanday qaraymiz? Bu shunchaki bir lahzalik xohish, xolos...— Yoʻq, — u boshini chayqadi va ovozi har qachongidan ham jiddiy chiqdi. — Bu shunchaki bir lahzalik emas. Men sizga soʻz beraman, Lola opa... Hech kim, hatto eng yaqin doʻstim ham buni bilmaydi. Bu sir faqat biz bilan qabrga ketadi. Men sizni baxtli qilishni istayman, hech boʻlmasa shu bir tunda. Menga ishoning.Uning lablari boʻynimdan asta sirgʻalib, qulogʻim ostiga yetganda vujudim butunlay boʻshashdi. Ayollik ehtiyoji va uzoq yillik yolgʻizlik meni taslim qildi. Men uning boʻynidan mahkam quchdim.U meni sekin, goʻyo moʻrt bir shishani koʻtargandek dast koʻtarib oldi. Men oyoqlarim yerdan uzilganini his qildim. Biz oshxonaning sovuq chiroqlari ostidan chiqib, yarim qorongʻi mehmonxonaga oʻtdik. Xonaning markazida turgan katta, yumshoq divanga meni ohista yotqizdi.Mehmonxonadagi pardalar orasidan tushayotgan oy nurida Davronning qiyofasi yanada kelbatli koʻrinardi. U yonimga tiz choʻkdi. Uning qoʻllari endi dadilroq harakat qilar, koʻylagimning tugmalarini birin-ketin yechayotgandi. Har bir teginish tanamga olov yoqardi.— Biz baribir birga boʻla olmaymiz-ku, Davron... Bu faqat shu tun uchun, — dedim koʻzlarim yoshlanib, ham baxtdan, ham taqiqlangan tuygʻuning daxshatidan.— Hozir kelajak haqida oʻylamang. Hozir faqat men va siz bormiz, — deb u lablarimni oʻzining issiq va tashna lablari bilan muhrladi.
Davronning issiq kaftlari koʻylagimning shoyi matosi ostidan sirgʻalib kirganida, tanam goʻyo olov ichida qoldi. Uning har bir teginishi uzoq yillik sukunatni buzib, vujudimni uygʻotayotgandek edi. U koʻylagimning tugmalarini birin-ketin yecharkan, nigohini mendan uzmasdi. Men uyat va kuchli xohish oʻrtasida qolib, koʻzlarimni yumib oldim. Ammo u engashib, lablarimni oʻziniki bilan muhrlaganda, dunyodagi barcha taqiqlar oʻz-oʻzidan erib ketdi. Uning ogʻir nafasi, erkaklarga xos hidi va baquvvat tanasining tafti meni butunlay esankiratib qoʻydi.
Davronning qo'lli tanam bo'ylab asta sirg'alib to'rlik matodan toyyorlangan ichki kiymimda to'xtadi. Astalik bilan ich kiymim ustidan gulg'unchamni silab, erkalay boshladi. Tanamda jimirlash, ichimda qandaydir tushunarsiz tuyg'ular uyg'ona boshladi. Nafas olishim og'irlashib, qandaydir boshqacha hansiray boshladim. Pastim qizib, namlana boshlaganini sezdim.Birozdan so'ng men kutmagan, men hayolimga ham keltirmagan voqea sodir bo'ldi. Nechadir soniya uning issiq nafasini pastimda his qildim va u qaynoq labini gulg'unchamga bosdi.
Bextiyor ichimdan qaltiroq paydo bo'lib, bellarim ko'tarilib ketdi. Labim katta ochilib, ooooh deb yubordim. Miyyamda tushunarsiz qandaydir bosim paydo bo'ldi. Birozdan so'ng bosim yo'qola boshladi. Ko'zlarimni yumib jarayonda yo'qolib, qandaydir osmonlarda o'zimni his qila boshladim. Bir ozdan so'ng u to'xtadi. Asta gavdasini ko'tarib tanasini tanamga yaqinlashtirib, labimdan bo'sa oldi. Men esa hali ham osmonlarda uchib yurardim. Qolganini sezmadim. Lablarimdan o'pdi, siynamni o'pdimi? tili bilan siynamning uchini o'ynab erkalagandek bo'ldi. Pastimga uning qattiq erkakligi tegib turar va goh gohida ishqalanib ketar. Shu ishqalanish ham meni batta ehtiroslantirardi. Marhum turmush o'rtog'imdan so'ng ancha yillar bu tuyg'ularni tuymaganimga bu jarayonlar meni kuchli ehtiroslantirar edi. Oxiri chiday olmadim. Ustimda meni shunday daraja junbushga solayotgan erkagimning qattiq bo'lib meni pastimga ishqalanayotgan erkakligini barmoqlarim bilan asta o'zining joyiga yo'naltirdim. Davronning erkakligi gulg'unchamni shunday yorib kirdiki, chunonan ko'zlarimdan o't chaqnab ketgandek bo'ldi. Ayyyy ooooooh deya baland ovoz chiqarib yubordim. Uning erkakligi qalin va issiq edi. Men uni belidan oyoqlarimni bilan o'rab oldim va rohat ummoniga yana sho'ng'idim. Davron ham birozdan so'ng holatga moslashib oldi. Uning har bir ichimga kirib chiqishlari meni rohatlantirardi. Gohida tez tez, gohida qattiq va chuqur kirardi. Men esa bundan qattiq hirslanib, baland ovozda huddi fohishalardek ayyy immm oooooohh ooy deya ovozlar chiqarib lazzatlanar edim. Davronning yosh bo'lishiga qaramay bu ishlarda fantaziyasi kuchli ekan. Biz u bilan har hil usullarda ehtirosli aloqada bo'ldik. So'ngi nuqta uning baland ovozda ohhh tortib ichimga to'kilgani bo'ldi. Men cheksiz rohat va lazzatdan charchab holsiz, qimirlamay ko'zlarimni yumdim.
Tong yorishganda, deraza pardalari orasidan xonaga tushgan sovuq yorugʻlik meni uygʻotib yubordi. Yuragim gʻalati bir xavotir bilan tez-tez urardi. Men shoshilib ustimni toʻgʻriladim va divanga qaradim — Davron u yerda yoʻq edi. Oshxonadan choynakning shitirlashi va yengil qadam tovushlari eshitilardi. Men chuqur nafas olib, oʻzimni qoʻlga olishga urindim, chunki har daqiqada oʻgʻlim qaytib kelishi mumkin edi.Soat millari ertalabki yettini koʻrsatganda, darvozaning gʻiyqillab ochilgani va oʻgʻlimning mashinasi ovozi eshitildi. Koʻp oʻtmay, eshik ochilib, charchagan boʻlsa-da, xushkayfiyatda oʻgʻlim kirib keldi.— Assalomu alaykum, oyijon! Yaxshi dam oldingizlarmi? — dedi u xonaga kirar ekan, meni quchoqlab. — Yoʻl juda ogʻir boʻldi, lekin qarindoshlarni vaqtida yetkazib qoʻydim.— Sodiqjon, keldingmi bolam? Yaxshi borib keldingmi? — dedim men, ovozim qaltirab ketmasligi uchun bor kuchimni ishga solib. Oʻgʻlimning yuziga tikilish menga har qachongidan ham qiyin edi, ichimda gʻalati bir aybdorlik hissi uygʻongandi.Shu payt oshxonadan qoʻlida choy idishi bilan Davron chiqib keldi. Uning ustidagi kiyimlari tartibli, oʻzi esa xuddi hech narsa boʻlmagandek xotirjam koʻrinardi.— O, doʻstim, keldingmi? Yoʻllar yaxshimi? — dedi Davron Sodiqjonning qoʻlini siqib, yelkasiga qoqarkan.— Ha, hammasi joyida. Senga rahmat, onamga qarab turganing uchun, — deb javob berdi oʻgʻlim, Davronning yelkasiga minnatdorchilik bilan qarab.Shu soniyalarda Davronning nigohi oʻgʻlimning ortidan menga qadaldi. Uning koʻzlarida kechagi shiddatli ehtiros asorati va shu bilan birga, bergan vaʼdasining qatʼiyati bor edi. U menga qarab jilmangandek boʻldi — bu "Hamma narsa sir boʻlib qoladi, xavotir olmang" degan maʼnoni anglatardi.Biz choy stoliga oʻtirdik. Oʻgʻlim yoʻldagi voqealarni gapirib berar, Davron uni tinglab kular, men esa choy quyib uzatardim. Stol ostida esa kechagi tunning sehri, taqiqlangan munosabatning issiq tafti va faqat ikkimizga ayon boʻlgan oʻsha ulkan sir havoda muallaq turardi. Endi hayotimiz hech qachon avvalgidek boʻlmaydi, lekin bu sir faqat shu devorlar orasida qoladi.
Davomi bor. Davomini talab bo'lsa yozamiz.
