Не удается получить доступ к сайту

yillar bu tuyg'ularni tuymaganimga bu jarayonlar meni kuchli ehtiroslantirar edi. Oxiri chiday olmadim. Ustimda meni shunday daraja junbushga solayotgan erkagimning qattiq bo'lib meni pastimga ishqalanayotgan erkakligini barmoqlarim bilan asta o'zining joyiga yo'naltirdim. Davronning erkakligi gulg'unchamni shunday yorib kirdiki, chunonan ko'zlarimdan o't chaqnab ketgandek bo'ldi. Ayyyy ooooooh deya baland ovoz chiqarib yubordim. Uning erkakligi qalin va issiq edi. Men uni belidan oyoqlarimni bilan o'rab oldim va rohat ummoniga yana sho'ng'idim. Davron ham birozdan so'ng holatga moslashib oldi. Uning har bir ichimga kirib chiqishlari meni rohatlantirardi. Gohida tez tez, gohida qattiq va chuqur kirardi. Men esa bundan qattiq hirslanib, baland ovozda huddi fohishalardek ayyy immm oooooohh ooy deya ovozlar chiqarib lazzatlanar edim. Davronning yosh bo'lishiga qaramay bu ishlarda fantaziyasi kuchli ekan. Biz u bilan har hil usullarda ehtirosli aloqada bo'ldik. So'ngi nuqta uning baland ovozda ohhh tortib ichimga to'kilgani bo'ldi. Men cheksiz rohat va lazzatdan charchab holsiz, qimirlamay ko'zlarimni yumdim.
Tong yorishganda, deraza pardalari orasidan xonaga tushgan sovuq yorugʻlik meni uygʻotib yubordi. Yuragim gʻalati bir xavotir bilan tez-tez urardi. Men shoshilib ustimni toʻgʻriladim va divanga qaradim — Davron u yerda yoʻq edi. Oshxonadan choynakning shitirlashi va yengil qadam tovushlari eshitilardi. Men chuqur nafas olib, oʻzimni qoʻlga olishga urindim, chunki har daqiqada oʻgʻlim qaytib kelishi mumkin edi.Soat millari ertalabki yettini koʻrsatganda, darvozaning gʻiyqillab ochilgani va oʻgʻlimning mashinasi ovozi eshitildi. Koʻp oʻtmay, eshik ochilib, charchagan boʻlsa-da, xushkayfiyatda oʻgʻlim kirib keldi.— Assalomu alaykum, oyijon! Yaxshi dam oldingizlarmi? — dedi u xonaga kirar ekan, meni quchoqlab. — Yoʻl juda ogʻir boʻldi, lekin qarindoshlarni vaqtida yetkazib qoʻydim.— Sodiqjon, keldingmi bolam? Yaxshi borib keldingmi? — dedim men, ovozim qaltirab ketmasligi uchun bor kuchimni ishga solib. Oʻgʻlimning yuziga tikilish menga har qachongidan ham qiyin edi, ichimda gʻalati bir aybdorlik hissi uygʻongandi.Shu payt oshxonadan qoʻlida choy idishi bilan Davron chiqib keldi. Uning ustidagi kiyimlari tartibli, oʻzi esa xuddi hech narsa boʻlmagandek xotirjam koʻrinardi.— O, doʻstim, keldingmi? Yoʻllar yaxshimi? — dedi Davron Sodiqjonning qoʻlini siqib, yelkasiga qoqarkan.— Ha, hammasi joyida. Senga rahmat, onamga qarab turganing uchun, — deb javob berdi oʻgʻlim, Davronning yelkasiga minnatdorchilik bilan qarab.Shu soniyalarda Davronning nigohi oʻgʻlimning ortidan menga qadaldi. Uning koʻzlarida kechagi shiddatli ehtiros asorati va shu bilan birga, bergan vaʼdasining qatʼiyati bor edi. U menga qarab jilmangandek boʻldi — bu "Hamma narsa sir boʻlib qoladi, xavotir olmang" degan maʼnoni anglatardi.Biz choy stoliga oʻtirdik. Oʻgʻlim yoʻldagi voqealarni gapirib berar, Davron uni tinglab kular, men esa choy quyib uzatardim. Stol ostida esa kechagi tunning sehri, taqiqlangan munosabatning issiq tafti va faqat ikkimizga ayon boʻlgan oʻsha ulkan sir havoda muallaq turardi. Endi hayotimiz hech qachon avvalgidek boʻlmaydi, lekin bu sir faqat shu devorlar orasida qoladi.

Davomi bor. Davomini talab bo'lsa yozamiz.